جشن آزادی

روزي است که همه جا تعطيل است و تعطيلي هاي اينجا همه بهانه يي است براي شادي کردن. بنابراين صداي موسيقي و آواز مثل هميشه به گوش مي رسد. مردم به مهماني مي روند و شايد هم مسافرت. اما با تمام شباهت هايي که اين روز با ديگر روزهاي تعطيل دارد تفاوت عمده يي هم در آن حس مي شود. چون تنها در اين روز، روزنامه يي منتشر نمي شود و غير از اين پيام هاي تبريک سياسي نيز براي سياستمداران هندي از سوي کشورهاي ديگر فرستاده مي شود. دو کشور مهمي که در اين روز رئيس جمهورهايشان به هند پيام تبريک فرستادند و خبر آن تيتر روزنامه هاي روز بعد شد، ايران و امريکا بودند. با تمامي اختلافاتي که بين اين دو کشور وجود دارد اما پيام هايشان به نوعي مشابه بود.

انگليسي ها در 15 آگوست 1947 از هند رفتند و در26 ژانويه 1950 جمهوري دموکراتيک با تصويب قانون اساسي در هند به پيروزي رسيد و هر سال جشن بزرگي براي روز جمهوري برپا مي شود. گويي هند در اين روز به معناي واقعي آزاد شده بود و ديگر استقلال مطلق خود را داشت. انگليسي ها رفتند اما هندي ها عادت کرده بودند چايشان را با شير و کمي شکر مخلوط کنند. به قول يکي از دوستان فرانسوي مان هر جايي که چاي با شير وجود دارد يعني روزي انگليس آنجا بوده، مثل هند يا استراليا. انگليسي ها رفتند اما هندي ها خيلي خوب مي توانستند به زبان آنان صحبت کنند و زبان رسمي و اداري شان نيز مثل آنان شده بود و اين روزها اگر با راننده ريکشايي هندي حرف بزني جوابت را انگليسي مي دهد. آنان رفتند اما نسل جوان هند براي تحصيل و کار به انگلستان و اين روزها استراليا مي رود. غير از اين اسم شهرها و ايالت هاي اين مرز و بوم نيز سال هاي سال به شکلي که انگليسي ها روزي در آنجا بودند تلفظ مي شد. شايد براي اثبات اينکه انگليسي ها واقعاً رفتند دولت هند تصميم گرفت اسم محلي ايالت ها و شهرهاي خود را دوباره احيا کند. براي همين است که اين روزها به جاي بمبئي مي شنويد مومباي. انگليسي ها از هند رفتند. ديگر استعماري وجود ندارد و هر سال 26 ژانويه، هندي ها روز جمهوري را جشن مي گيرند و پرچم سه رنگ نارنجي، سفيد و سبزي را تکان مي دهند که چرخي در ميان آن ايستاده است و کسي به سايه ها نيز کاري ندارد.

چاپ شده در روزنامه اعتماد
یکشنبه ۱۳ بهمن ۱۳۸۷